Deneme versiyası
Günün nitqi
Ayətullah amillər: ilk Asrsyant, E. Ast.khda ona Lord ələ ürəyində olduğunu Allahın sadiq iki barmaqları arasında ona Knd.qlb bir Allah tuta onun Dhd.jz Khvdqrar saxlamaq.

 Mərhum Əllamə Cəfərinin (r) qısa kəlamları

Yalnız düşüncəli həyat vəzifənin əzəmət və dəyərini həyatın əsas ünsürünə çüvirə bilər.
O insan inkişaf etmişdir ki, başqalarını özünün bir parçası sayır, onların hər birinin məhv olmasını özünün bir parçasının məhvi kimi qəbul edir.
Əxlaq, insanlıq daxilində çicəklənən həqiqətdir. Həqiqətin yaşıl bağçasında bitən gül və reyhanlar arasında insan ruhundan ətirli çiçək yoxdur.
Cəmiyyətin özü bir şəxsiyyətdir. Biliklilər onun ağılı, əxlaqlılar isə onun vicdanı sayılır.
Düşüncə, söz və əməldə saf niyyət, mənəvi aləmin çirkabdan təmizlənmiş saf çeşməsinin təcəssümüdür.
Əhdə xəyanət şəxsiyyətə xəyanətdir. Onu yeirnə yetirmək şəxsiyyətə hörmətdir.
Həyat, həyat üçün vasitəyə qurban verilməməlidir.
Həqiqət bir barlı ağacdır. Onun budaqlarını xalq arasındakı pak insanlar təşkil edir.
Əgər zəruri əhdlər yerinə yetirilməsə, ictimaiyyətin həyatı mütləq bir-birinə dəyəcək.
Səadətə çatmış şəxs odur ki, həmişə özünü təbiətdə və təbiətin fövqündə hiss etsin.
Ruhları bir-birini tanımayan insanlar arasında, gözəl qarşılıqlı anlaşma da ola biməz.
İnsan heyvandan ayıran sərhəd, onun öz vəzifə və dəyərini tanımasından ibarətdir.
İnsan həyatı həmişə yaranmaq və yaratmaq halında olmalıdır. Əks təqdirdə digərlərinin çiynində daşınan bir yükdür.
Ey Allah! Bizi, varlıq okeanında vücud gəmimizi idarə etməyə və onu həqiqət sahilinə çatdırmağa nail et!
Nicat gəmisinin hərəkət etməsi üçün dənizə ehtiyac yoxdur. O gəmi, İmam Hüseyn (ə) üçün tökülmüş bir damla müqəddəs göz yaşında da hərəkət edir.
Allah zikri, ömür boyu və hər an insanla birlikdə olan müəllim - bir ilahi tərbiyəçidir.
Səbir insanlığın yüksək fəzalarında uçub Allahın təcəllasını müşahidə etmək üçün insanın uçuş limanıdır. O isə ləzzətlərdən məhrumluğa dözməkdən ibarətdir.
Bizim ölüm saçan qəribliyimizlə varlıq aləmi arasında ünsiyyət yaradan təkcə minacatdır.
Haqq və öhdədə olan vəzifənin rənginin olmadığı bir libasda həyat rəngi də olmaz.
İmam Hüseynin (ə) şəhadəti bəşər tarixində baş vermiş ən əzəmətli şəhadətdir. Çünki o, bütün sahələrdə imtiyaz və hünərə sahib olduğu halda əlini həyatdan üzdü.
Əgər insan həyatı düzgün dəyərləndirilməyib, uca hədəfə doğru yönəldilməsə, təbiət aləminin ən alçaq varlığına çevrilər.
Həyatın fəlsəfə və məqsədini, öz kölgəsində çabalayan diriyə bənzər ölülərdən deyil, həyatının nəbzi varlığın təcəssüm etmiş vücudunun damarlarında vuran şəxslərdən soruşun.
Öz varlığının hikmətini anlamayanın, haradan gəlib haraya getdiyinə diqqət etməyənin həyatı əbədi ölüm deməkdir.
İstər yaxşı olsun, istər pis, varlıq aləmində bütün əməllər əks təsirə məruz qalır.
Gülək! Lakin gülməyimizin mayasını başqalarının ağlaması təşkil etməsin.
Həyatı tanımayanın həqiqi həyatdan nəsibi yoxdur.
Qədim kəşkəşanın divarlarından sonsuzluğa doğru pəncərələr açılır ki, bu torpaq rəsədxanadan dünyanın digər üzünə baxmaq olar.
Qanun və vəzifə fərz olunmadıqca, azğınlıq və düzlüyü təsəvvür etmək olmaz.
Əsli olmayan mehvərsiz həyatın nəticəsi, ziddiyyətlər və özü ilə mübarizədə qərq olmaqdan başqa bir şey deyil.
Gəlin öz varlıq kitabımızın səhifələrini başqalarının portret və imzaları ilə doldurmayaq.
Bizim zəmanəmizdə insaniyyətin ölməsinin ən əsas amili verilən sözü zarafat saymaq və ona laqeydlikir.
Bəzən acı nəsihətlər pis sifətləri aradan qaldırmaq üçün ən şirin dərmandır.
Tərbiyəçinin əxlaqı və əməli, bəşərin təlim-tərbiyəsi üçün daha əsas, daha təsirlidir.
Kaş bəşər öz həqiqi dəyərini dərk edib məziyyət axtarışında olaydı.
İnsanın verdiyi sözdən qaçması əslində özündən qaçmasıdır.
Həyat haqqına düşüncə, onun ən uca cilvəsidir.
Həmişə hünərsizliklə mübarizə aparın. Çünki o, sizi hərəkətdən salan bir zəncirdir.
İnsan üçün həyat bəxş edən ölüm səadət hesab olur. Çünki həyat ağacımızın barı, həmin ölümdür.
Bu dünyada özünü və öz ünvanını tapmadan itkini hiss etmək olmaz.
Davamlı olaraq təzələnən ruh, əldə olunmuş həqiqətləri həmişə təzə göstərir.
Öndə əbədiyyət nəzərə alınmasa həyatın müəmması həll olmaz.
İnsanın öhdəsində olan vəzifəsinin əzəmət və dəyəri o qədər yüksəkdir ki, hətta onu vicdan əzabı bahasına satmaq olmaz.
Təəssüflər olsun ki, bəzi köklü düşüncəyə, ağıla sahib olan cəmiyyətlər nizamı kənara qoyduqları üçün yaşadıqları həyatın parametrlərinin heç biri düz deyil.
İmanla qarışmış elm, ölümü, həyatın çiçəklənməyə başlaması kimi müjdə verir.
Dözüm, insanın şəxsiyyətinin qüdrəti və əqli fəaliyyətinin dəlilidir.
Əgər bəşər nəsli dünyanı tanamaq uğrunda çətinliklərin müqabilində fədakarlıq, bağışlamaq və dözümə qatlaşmasaydı, heç bir vaxt düzgün inkişafa nail olmazdı.
Həyatın eniş-yoxuşunda düzgün müqavimət göstərən şəxs çətinlikləri və hadisləri tanıyır, onları aradan qaldırmaq üçün çarə axtarışını artırır.
Əhdinə sadiq olmayan insan puçdur.
Bu gün Allahın bizə töhfə verdiyi şadlığı, sabahkı qəmlər xatirəmizdən siləcək.
Bu aləmdə hər bir zərrə özlüyündə bir günəş sistemi kimidir.
Sayıq insanın nəzərində hər bir gün, oxunmalı bir dərs kitabdır.
Ürəyində ədalət sevgisi coşan hər bir insan, Allah eşqinin bir addımlığındadır.
Mal-dövlət toplamış sərvət aşiqi, cəmiyyətə və insanların malına sahiblik iddiasında olan bir kölədir.
Daim zikr edən şəxs odur ki, varlığı yaradanı yaxından tanısın.
Məqsədli və sayıq həyat üçün qanuna söykənmək zərurətdir.
Səadətə çatmış insanın şəxsiyyətinin qütbləşməsi, onun varlıq okeanının hər bir nöqtəsində üzə çıxmağa layiq olduğunu göstərir.
Həyatın idealı, keçici həyatda təkamüldən qaynaqlanan məqsədləri suvarmaq, insan və dünyanı özündə tapmaq, əbədiyyət yolunda şəxsiyyətin bar verməsi üçün çalışmaqdan ibarətdir.
Elmə üz tutmayan din dəyərsiz, dinsiz elm isə boşluqda bir tikilidir.
Cəmiyyətdə keçərli qanunlar, fərdi və ictimai ədalətin bərpasından daha üstün ola bilməz.
Nizamsız həyatın mümkünlüyünü qəbul edən, əslində varlıq hakiminin qanununu inkar edir və heç bir şeyi heç bir şey üçün şərt saymır.
Əgər cəmiyyətin tərbiyəçiləri və öncülləri həyatın ünvanını desələr, heç bir insan həyatda özünü uduzmuş hiss etməz.
İnsanların çoxu öz meyl və istəkləri qarşısında özünə hesabat vermir, nəticədə həyatın polad tələlərinə düşüb orada yaşamalı olur və o yaşayışı sadəlövhlüklə və ya hiyləgərcəsinə "azad həyat" adlandırır.
Həyata həqiqi eşq bəsləyən, ədalətə də eşq bəsləyər.
Həzrət Əli (ə), insanı təbiətin təsadüfi oyununun nəticəsi deyil, ciddi bir qurğunun ciddi məhsulu, Yaradanın uca istəyi ilə yaranıb hərəkətə başlayan varlıq hesab edir.
Ən uca cilvəsi insan ruhundan ibarət olan "ilahi formulun" (həyat ahənginin) pozulmasına (laqeyd) tamaşa etmək, ilahi ədalətlə vuruşmaq kimidir.
İnsanın özünü aldatması, onun özü ilə vuruşmasıdır. Onun özü ilə vuruşması isə varlığın həqiqətini qəbul etməməsidir.
İrfani həyatın əsas xüsusiyyəti, yaxşılıq müsabiqəsinin meydanı olan bu dünyada çalışmaqdan və səydən ibarətdir.
Tövbə, özünü yenidən qurmaq üçün insanın özünə qayıtmasıdır.
Kəhkəşan və saysız insanları ilə bütün varlıq aləmi, Onun bir anlıq istəyindən qopan kiçik bir sözdən artıq deyil.
İlahi dərgaha tamaşa etmək və sonsuz nura sığınmaq üçün varlıq aləmini böyük bir məbədə bənzətmək lazımdır. O, İslam irfanının çərçivəsinə daxil olmaq üçün ən əsas şərtdir.
Özünü aldatmayan digərlərinə aldanmaz.
Düzgün və məqsədli əməl mərifətin güclənməsi amildir.
Amillərin çoşduğu, şəxsin əleyhinə yönəlmiş mübhəm hadislər selində həyat və şəxsiyyəti kənara qoymaq, onları yox etməyə bərabərdir.
Nizam-intizama inamsızlıq və onun icrasında səhlankarlığa yol vermək camaatın şəxsiyyətinin və kimliyinin zəifləməsində ən güclü amillərdəndir.
Fiziki və zehni fəaliyyət olmadan faydalı bir nəticə əldə etməyi gözləyən hər fərd və cəmiyyət, öz beynində həqiqətin ziddinə bir arzu bəsləyir.
Bəşər, inkişaf və təkamüldə aləmə bu qədər səs salmasına baxmayaraq, hələlik özünü xudbinlik zindanından azad edə bilməyib.
İnsan fərdləri əqli həyat qüdrətini və vicdanlı davranışı itirmədikcə şəhvətin, ehtirasların və xudbinliyin köləsi olmaz.
Əgər fəaliyyətsiz həyat bir məqsəd kimi qarşıya qoyulubsa, artıq o, mahiyyətini itirib.
Sağlam cəmiyyətə qovuşmaq üçün ədaləti tələb etməkdən başqa bir istək ola bilməz.
Haram tikələr ruhu qaraldıb passivləşdirir, halal tikələr isə ruhun iş mexanizmini fəallaşdırır.
Cəmiyyətin təsəvvüründə ölüm adlanan "Allah dərgahına qovuşmaq" , insanın həyat boyu intizarını çəkdiyi və qərara alınmış böyük bir səadətdir.
Həyatını xudbinlik üzərində qurub fəaliyyətə başlayan şəxs özünün və başqalarının əleyhinə yönəlmiş bir varlıqdır.
Cəmiyyətin öncülləri həyatda ən üstün məqsədin nə olduğunu xalqa bildirməsələr kamala susasmış təkamülün qarşısını almış olacaqlar.
Həyat kimi böyük bir həqiqətin, inkişaf etdikdən sonra ilahı cazibənin şüasını qəbul etmək ləyaqətinə sahib oluduğunu nəzərə alsaq, onun yaradılışda qanunsuz və nizamsız olması mümkünsüzdür.
İnsan şəxsiyyətinin dolğunlaşıb bar verəcək səviyyəyə çatması üçün səy və çalışmaqdan başqa bir yol yoxdur.
İş, insan hərəkətinin fəallaşması və o hərəkətin varlıq aləminin səthini bütünlüklə əhatə edəcək qədər irəliləməsidir. Həqiqi din dünyanı tanımaqda insanın qarşısını almır, hətta onu yer-göyün və onların arasındakı fəzanın seyrinə çıxaran ilk hərəkətverici qüvvədir.
Ən yaxşı və ən dəyərli həyat insan şəxsiyyətinin bar verməsilə sonuclanan iş və çalışmaqdan ibarətdir.
İnsanın, həyatda rolu olmayan (qeyri-real) tanrıya etiqad bəsləməsi, etiqad deyil, bir növ "fantaziya" adlanan xəyal məhsuludur.
Qanun qarşısında özünü görməməzliyə vuran mütləq məğlub, qanunla uyğunlaşan isə qalib olacaq.
Ölüm saçan yoxsulluq bəlasında yaşayan cəmiyyətin fərdlərini insanlar deyil, hərəkət edən tabutlar təşkil edir.
Bir yersiz gülüş, intiqam almaq üçün yersiz vurulan mənəvi zərbə, insanların çox sayda hüquqlarını ayaq altına sala bilir.
Tarix boyu, insanın "öz vəzifəsini hiss etmək" şüasının şölələndiyi, əbədi ilahi nurla parlayan gözlərindən daha gözəl mənzərə tapa bilməzsiniz.
Düzgün təfsir (araşdırma) olmadan həyatın ən uca məqsədini tapmaq mümkünsüzdür.
Yalnız düşüncəli həyat vəzifənin əzəmət və dəyərini həyatın əsas ünsürünə çüvirə bilər.
O insan inkişaf etmişdir ki, başqalarını özünün bir parçası sayır, onların hər birinin məhv olmasını özünün bir parçasının məhvi kimi qəbul edir.
Əxlaq, insanlıq daxilində çicəklənən həqiqətdir. Həqiqətin yaşıl bağçasında bitən gül və reyhanlar arasında insan ruhundan ətirli çiçək yoxdur.
Cəmiyyətin özü bir şəxsiyyətdir. Biliklilər onun ağılı, əxlaqlılar isə onun vicdanı sayılır.
Düşüncə, söz və əməldə saf niyyət, mənəvi aləmin çirkabdan təmizlənmiş saf çeşməsinin təcəssümüdür.
Əhdə xəyanət şəxsiyyətə xəyanətdir. Onu yeirnə yetirmək şəxsiyyətə hörmətdir.
Həyat, həyat üçün vasitəyə qurban verilməməlidir.
Həqiqət bir barlı ağacdır. Onun budaqlarını xalq arasındakı pak insanlar təşkil edir.
Əgər zəruri əhdlər yerinə yetirilməsə, ictimaiyyətin həyatı mütləq bir-birinə dəyəcək.
Səadətə çatmış şəxs odur ki, həmişə özünü təbiətdə və təbiətin fövqündə hiss etsin.
Ruhları bir-birini tanımayan insanlar arasında, gözəl qarşılıqlı anlaşma da ola biməz.
İnsan heyvandan ayıran sərhəd, onun öz vəzifə və dəyərini tanımasından ibarətdir.
İnsan həyatı həmişə yaranmaq və yaratmaq halında olmalıdır. Əks təqdirdə digərlərinin çiynində daşınan bir yükdür.
Ey Allah! Bizi, varlıq okeanında vücud gəmimizi idarə etməyə və onu həqiqət sahilinə çatdırmağa nail et!
Nicat gəmisinin hərəkət etməsi üçün dənizə ehtiyac yoxdur. O gəmi, İmam Hüseyn (ə) üçün tökülmüş bir damla müqəddəs göz yaşında da hərəkət edir.
Allah zikri, ömür boyu və hər an insanla birlikdə olan müəllim - bir ilahi tərbiyəçidir.
Səbir insanlığın yüksək fəzalarında uçub Allahın təcəllasını müşahidə etmək üçün insanın uçuş limanıdır. O isə ləzzətlərdən məhrumluğa dözməkdən ibarətdir.
Bizim ölüm saçan qəribliyimizlə varlıq aləmi arasında ünsiyyət yaradan təkcə minacatdır.
Haqq və öhdədə olan vəzifənin rənginin olmadığı bir libasda həyat rəngi də olmaz.
İmam Hüseynin (ə) şəhadəti bəşər tarixində baş vermiş ən əzəmətli şəhadətdir. Çünki o, bütün sahələrdə imtiyaz və hünərə sahib olduğu halda əlini həyatdan üzdü.
Əgər insan həyatı düzgün dəyərləndirilməyib, uca hədəfə doğru yönəldilməsə, təbiət aləminin ən alçaq varlığına çevrilər.
Həyatın fəlsəfə və məqsədini, öz kölgəsində çabalayan diriyə bənzər ölülərdən deyil, həyatının nəbzi varlığın təcəssüm etmiş vücudunun damarlarında vuran şəxslərdən soruşun.
Öz varlığının hikmətini anlamayanın, haradan gəlib haraya getdiyinə diqqət etməyənin həyatı əbədi ölüm deməkdir.
İstər yaxşı olsun, istər pis, varlıq aləmində bütün əməllər əks təsirə məruz qalır.
Gülək! Lakin gülməyimizin mayasını başqalarının ağlaması təşkil etməsin.
Həyatı tanımayanın həqiqi həyatdan nəsibi yoxdur.
Qədim kəşkəşanın divarlarından sonsuzluğa doğru pəncərələr açılır ki, bu torpaq rəsədxanadan dünyanın digər üzünə baxmaq olar.
Qanun və vəzifə fərz olunmadıqca, azğınlıq və düzlüyü təsəvvür etmək olmaz.
Əsli olmayan mehvərsiz həyatın nəticəsi, ziddiyyətlər və özü ilə mübarizədə qərq olmaqdan başqa bir şey deyil.
Gəlin öz varlıq kitabımızın səhifələrini başqalarının portret və imzaları ilə doldurmayaq.
Bizim zəmanəmizdə insaniyyətin ölməsinin ən əsas amili verilən sözü zarafat saymaq və ona laqeydlikir.
Bəzən acı nəsihətlər pis sifətləri aradan qaldırmaq üçün ən şirin dərmandır.
Tərbiyəçinin əxlaqı və əməli, bəşərin təlim-tərbiyəsi üçün daha əsas, daha təsirlidir.
Kaş bəşər öz həqiqi dəyərini dərk edib məziyyət axtarışında olaydı.
İnsanın verdiyi sözdən qaçması əslində özündən qaçmasıdır.
Həyat haqqına düşüncə, onun ən uca cilvəsidir.
Həmişə hünərsizliklə mübarizə aparın. Çünki o, sizi hərəkətdən salan bir zəncirdir.
İnsan üçün həyat bəxş edən ölüm səadət hesab olur. Çünki həyat ağacımızın barı, həmin ölümdür.
Bu dünyada özünü və öz ünvanını tapmadan itkini hiss etmək olmaz.
Davamlı olaraq təzələnən ruh, əldə olunmuş həqiqətləri həmişə təzə göstərir.
Öndə əbədiyyət nəzərə alınmasa həyatın müəmması həll olmaz.
İnsanın öhdəsində olan vəzifəsinin əzəmət və dəyəri o qədər yüksəkdir ki, hətta onu vicdan əzabı bahasına satmaq olmaz.
Təəssüflər olsun ki, bəzi köklü düşüncəyə, ağıla sahib olan cəmiyyətlər nizamı kənara qoyduqları üçün yaşadıqları həyatın parametrlərinin heç biri düz deyil.
İmanla qarışmış elm, ölümü, həyatın çiçəklənməyə başlaması kimi müjdə verir.
Dözüm, insanın şəxsiyyətinin qüdrəti və əqli fəaliyyətinin dəlilidir.
Əgər bəşər nəsli dünyanı tanamaq uğrunda çətinliklərin müqabilində fədakarlıq, bağışlamaq və dözümə qatlaşmasaydı, heç bir vaxt düzgün inkişafa nail olmazdı.
Həyatın eniş-yoxuşunda düzgün müqavimət göstərən şəxs çətinlikləri və hadisləri tanıyır, onları aradan qaldırmaq üçün çarə axtarışını artırır.
Əhdinə sadiq olmayan insan puçdur.
Bu gün Allahın bizə töhfə verdiyi şadlığı, sabahkı qəmlər xatirəmizdən siləcək.
Bu aləmdə hər bir zərrə özlüyündə bir günəş sistemi kimidir.
Sayıq insanın nəzərində hər bir gün, oxunmalı bir dərs kitabdır.
Ürəyində ədalət sevgisi coşan hər bir insan, Allah eşqinin bir addımlığındadır.
Mal-dövlət toplamış sərvət aşiqi, cəmiyyətə və insanların malına sahiblik iddiasında olan bir kölədir.
Daim zikr edən şəxs odur ki, varlığı yaradanı yaxından tanısın.
Məqsədli və sayıq həyat üçün qanuna söykənmək zərurətdir.
Səadətə çatmış insanın şəxsiyyətinin qütbləşməsi, onun varlıq okeanının hər bir nöqtəsində üzə çıxmağa layiq olduğunu göstərir.
Həyatın idealı, keçici həyatda təkamüldən qaynaqlanan məqsədləri suvarmaq, insan və dünyanı özündə tapmaq, əbədiyyət yolunda şəxsiyyətin bar verməsi üçün çalışmaqdan ibarətdir.
Elmə üz tutmayan din dəyərsiz, dinsiz elm isə boşluqda bir tikilidir.
Cəmiyyətdə keçərli qanunlar, fərdi və ictimai ədalətin bərpasından daha üstün ola bilməz.
Nizamsız həyatın mümkünlüyünü qəbul edən, əslində varlıq hakiminin qanununu inkar edir və heç bir şeyi heç bir şey üçün şərt saymır.
Əgər cəmiyyətin tərbiyəçiləri və öncülləri həyatın ünvanını desələr, heç bir insan həyatda özünü uduzmuş hiss etməz.
İnsanların çoxu öz meyl və istəkləri qarşısında özünə hesabat vermir, nəticədə həyatın polad tələlərinə düşüb orada yaşamalı olur və o yaşayışı sadəlövhlüklə və ya hiyləgərcəsinə "azad həyat" adlandırır.
Həyata həqiqi eşq bəsləyən, ədalətə də eşq bəsləyər.
Həzrət Əli (ə), insanı təbiətin təsadüfi oyununun nəticəsi deyil, ciddi bir qurğunun ciddi məhsulu, Yaradanın uca istəyi ilə yaranıb hərəkətə başlayan varlıq hesab edir.
Ən uca cilvəsi insan ruhundan ibarət olan "ilahi formulun" (həyat ahənginin) pozulmasına (laqeyd) tamaşa etmək, ilahi ədalətlə vuruşmaq kimidir.
İnsanın özünü aldatması, onun özü ilə vuruşmasıdır. Onun özü ilə vuruşması isə varlığın həqiqətini qəbul etməməsidir.
İrfani həyatın əsas xüsusiyyəti, yaxşılıq müsabiqəsinin meydanı olan bu dünyada çalışmaqdan və səydən ibarətdir.
Tövbə, özünü yenidən qurmaq üçün insanın özünə qayıtmasıdır.
Kəhkəşan və saysız insanları ilə bütün varlıq aləmi, Onun bir anlıq istəyindən qopan kiçik bir sözdən artıq deyil.
İlahi dərgaha tamaşa etmək və sonsuz nura sığınmaq üçün varlıq aləmini böyük bir məbədə bənzətmək lazımdır. O, İslam irfanının çərçivəsinə daxil olmaq üçün ən əsas şərtdir.
Özünü aldatmayan digərlərinə aldanmaz.
Düzgün və məqsədli əməl mərifətin güclənməsi amildir.
Amillərin çoşduğu, şəxsin əleyhinə yönəlmiş mübhəm hadislər selində həyat və şəxsiyyəti kənara qoymaq, onları yox etməyə bərabərdir.
Nizam-intizama inamsızlıq və onun icrasında səhlankarlığa yol vermək camaatın şəxsiyyətinin və kimliyinin zəifləməsində ən güclü amillərdəndir.
Fiziki və zehni fəaliyyət olmadan faydalı bir nəticə əldə etməyi gözləyən hər fərd və cəmiyyət, öz beynində həqiqətin ziddinə bir arzu bəsləyir.
Bəşər, inkişaf və təkamüldə aləmə bu qədər səs salmasına baxmayaraq, hələlik özünü xudbinlik zindanından azad edə bilməyib.
İnsan fərdləri əqli həyat qüdrətini və vicdanlı davranışı itirmədikcə şəhvətin, ehtirasların və xudbinliyin köləsi olmaz.
Əgər fəaliyyətsiz həyat bir məqsəd kimi qarşıya qoyulubsa, artıq o, mahiyyətini itirib.
Sağlam cəmiyyətə qovuşmaq üçün ədaləti tələb etməkdən başqa bir istək ola bilməz.
Haram tikələr ruhu qaraldıb passivləşdirir, halal tikələr isə ruhun iş mexanizmini fəallaşdırır.
Cəmiyyətin təsəvvüründə ölüm adlanan "Allah dərgahına qovuşmaq" , insanın həyat boyu intizarını çəkdiyi və qərara alınmış böyük bir səadətdir.
Həyatını xudbinlik üzərində qurub fəaliyyətə başlayan şəxs özünün və başqalarının əleyhinə yönəlmiş bir varlıqdır.
Cəmiyyətin öncülləri həyatda ən üstün məqsədin nə olduğunu xalqa bildirməsələr kamala susasmış təkamülün qarşısını almış olacaqlar.
Həyat kimi böyük bir həqiqətin, inkişaf etdikdən sonra ilahı cazibənin şüasını qəbul etmək ləyaqətinə sahib oluduğunu nəzərə alsaq, onun yaradılışda qanunsuz və nizamsız olması mümkünsüzdür.
İnsan şəxsiyyətinin dolğunlaşıb bar verəcək səviyyəyə çatması üçün səy və çalışmaqdan başqa bir yol yoxdur.
İş, insan hərəkətinin fəallaşması və o hərəkətin varlıq aləminin səthini bütünlüklə əhatə edəcək qədər irəliləməsidir. Həqiqi din dünyanı tanımaqda insanın qarşısını almır, hətta onu yer-göyün və onların arasındakı fəzanın seyrinə çıxaran ilk hərəkətverici qüvvədir.
Ən yaxşı və ən dəyərli həyat insan şəxsiyyətinin bar verməsilə sonuclanan iş və çalışmaqdan ibarətdir.
İnsanın, həyatda rolu olmayan (qeyri-real) tanrıya etiqad bəsləməsi, etiqad deyil, bir növ "fantaziya" adlanan xəyal məhsuludur.
Qanun qarşısında özünü görməməzliyə vuran mütləq məğlub, qanunla uyğunlaşan isə qalib olacaq.
Ölüm saçan yoxsulluq bəlasında yaşayan cəmiyyətin fərdlərini insanlar deyil, hərəkət edən tabutlar təşkil edir.
Bir yersiz gülüş, intiqam almaq üçün yersiz vurulan mənəvi zərbə, insanların çox sayda hüquqlarını ayaq altına sala bilir.
Tarix boyu, insanın "öz vəzifəsini hiss etmək" şüasının şölələndiyi, əbədi ilahi nurla parlayan gözlərindən daha gözəl mənzərə tapa bilməzsiniz.
Düzgün təfsir (araşdırma) olmadan həyatın ən uca məqsədini tapmaq mümkünsüzdür.
admin
Date published: 12:00
10 / 10ScaleMaximum stars
Yalnız düşüncəli həyat vəzifənin əzəmət və dəyərini həyatın əsas ünsürünə çüvirə bilər.
O insan inkişaf etmişdir ki, başqalarını özünün bir parçası sayır, onların hər birinin məhv olmasını özünün bir parçasının məhvi kimi qəbul edir.
Əxlaq, insanlıq daxilində çicəklənən həqiqətdir. Həqiqətin yaşıl bağçasında bitən gül və reyhanlar arasında insan ruhundan ətirli çiçək yoxdur.
Cəmiyyətin özü bir şəxsiyyətdir. Biliklilər onun ağılı, əxlaqlılar isə onun vicdanı sayılır.
Düşüncə, söz və əməldə saf niyyət, mənəvi aləmin çirkabdan təmizlənmiş saf çeşməsinin təcəssümüdür.
Əhdə xəyanət şəxsiyyətə xəyanətdir. Onu yeirnə yetirmək şəxsiyyətə hörmətdir.
Həyat, həyat üçün vasitəyə qurban verilməməlidir.
Həqiqət bir barlı ağacdır. Onun budaqlarını xalq arasındakı pak insanlar təşkil edir.
Əgər zəruri əhdlər yerinə yetirilməsə, ictimaiyyətin həyatı mütləq bir-birinə dəyəcək.
Səadətə çatmış şəxs odur ki, həmişə özünü təbiətdə və təbiətin fövqündə hiss etsin.
Ruhları bir-birini tanımayan insanlar arasında, gözəl qarşılıqlı anlaşma da ola biməz.
İnsan heyvandan ayıran sərhəd, onun öz vəzifə və dəyərini tanımasından ibarətdir.
İnsan həyatı həmişə yaranmaq və yaratmaq halında olmalıdır. Əks təqdirdə digərlərinin çiynində daşınan bir yükdür.
Ey Allah! Bizi, varlıq okeanında vücud gəmimizi idarə etməyə və onu həqiqət sahilinə çatdırmağa nail et!
Nicat gəmisinin hərəkət etməsi üçün dənizə ehtiyac yoxdur. O gəmi, İmam Hüseyn (ə) üçün tökülmüş bir damla müqəddəs göz yaşında da hərəkət edir.
Allah zikri, ömür boyu və hər an insanla birlikdə olan müəllim - bir ilahi tərbiyəçidir.
Səbir insanlığın yüksək fəzalarında uçub Allahın təcəllasını müşahidə etmək üçün insanın uçuş limanıdır. O isə ləzzətlərdən məhrumluğa dözməkdən ibarətdir.
Bizim ölüm saçan qəribliyimizlə varlıq aləmi arasında ünsiyyət yaradan təkcə minacatdır.
Haqq və öhdədə olan vəzifənin rənginin olmadığı bir libasda həyat rəngi də olmaz.
İmam Hüseynin (ə) şəhadəti bəşər tarixində baş vermiş ən əzəmətli şəhadətdir. Çünki o, bütün sahələrdə imtiyaz və hünərə sahib olduğu halda əlini həyatdan üzdü.
Əgər insan həyatı düzgün dəyərləndirilməyib, uca hədəfə doğru yönəldilməsə, təbiət aləminin ən alçaq varlığına çevrilər.
Həyatın fəlsəfə və məqsədini, öz kölgəsində çabalayan diriyə bənzər ölülərdən deyil, həyatının nəbzi varlığın təcəssüm etmiş vücudunun damarlarında vuran şəxslərdən soruşun.
Öz varlığının hikmətini anlamayanın, haradan gəlib haraya getdiyinə diqqət etməyənin həyatı əbədi ölüm deməkdir.
İstər yaxşı olsun, istər pis, varlıq aləmində bütün əməllər əks təsirə məruz qalır.
Gülək! Lakin gülməyimizin mayasını başqalarının ağlaması təşkil etməsin.
Həyatı tanımayanın həqiqi həyatdan nəsibi yoxdur.
Qədim kəşkəşanın divarlarından sonsuzluğa doğru pəncərələr açılır ki, bu torpaq rəsədxanadan dünyanın digər üzünə baxmaq olar.
Qanun və vəzifə fərz olunmadıqca, azğınlıq və düzlüyü təsəvvür etmək olmaz.
Əsli olmayan mehvərsiz həyatın nəticəsi, ziddiyyətlər və özü ilə mübarizədə qərq olmaqdan başqa bir şey deyil.
Gəlin öz varlıq kitabımızın səhifələrini başqalarının portret və imzaları ilə doldurmayaq.
Bizim zəmanəmizdə insaniyyətin ölməsinin ən əsas amili verilən sözü zarafat saymaq və ona laqeydlikir.
Bəzən acı nəsihətlər pis sifətləri aradan qaldırmaq üçün ən şirin dərmandır.
Tərbiyəçinin əxlaqı və əməli, bəşərin təlim-tərbiyəsi üçün daha əsas, daha təsirlidir.
Kaş bəşər öz həqiqi dəyərini dərk edib məziyyət axtarışında olaydı.
İnsanın verdiyi sözdən qaçması əslində özündən qaçmasıdır.
Həyat haqqına düşüncə, onun ən uca cilvəsidir.
Həmişə hünərsizliklə mübarizə aparın. Çünki o, sizi hərəkətdən salan bir zəncirdir.
İnsan üçün həyat bəxş edən ölüm səadət hesab olur. Çünki həyat ağacımızın barı, həmin ölümdür.
Bu dünyada özünü və öz ünvanını tapmadan itkini hiss etmək olmaz.
Davamlı olaraq təzələnən ruh, əldə olunmuş həqiqətləri həmişə təzə göstərir.
Öndə əbədiyyət nəzərə alınmasa həyatın müəmması həll olmaz.
İnsanın öhdəsində olan vəzifəsinin əzəmət və dəyəri o qədər yüksəkdir ki, hətta onu vicdan əzabı bahasına satmaq olmaz.
Təəssüflər olsun ki, bəzi köklü düşüncəyə, ağıla sahib olan cəmiyyətlər nizamı kənara qoyduqları üçün yaşadıqları həyatın parametrlərinin heç biri düz deyil.
İmanla qarışmış elm, ölümü, həyatın çiçəklənməyə başlaması kimi müjdə verir.
Dözüm, insanın şəxsiyyətinin qüdrəti və əqli fəaliyyətinin dəlilidir.
Əgər bəşər nəsli dünyanı tanamaq uğrunda çətinliklərin müqabilində fədakarlıq, bağışlamaq və dözümə qatlaşmasaydı, heç bir vaxt düzgün inkişafa nail olmazdı.
Həyatın eniş-yoxuşunda düzgün müqavimət göstərən şəxs çətinlikləri və hadisləri tanıyır, onları aradan qaldırmaq üçün çarə axtarışını artırır.
Əhdinə sadiq olmayan insan puçdur.
Bu gün Allahın bizə töhfə verdiyi şadlığı, sabahkı qəmlər xatirəmizdən siləcək.
Bu aləmdə hər bir zərrə özlüyündə bir günəş sistemi kimidir.
Sayıq insanın nəzərində hər bir gün, oxunmalı bir dərs kitabdır.
Ürəyində ədalət sevgisi coşan hər bir insan, Allah eşqinin bir addımlığındadır.
Mal-dövlət toplamış sərvət aşiqi, cəmiyyətə və insanların malına sahiblik iddiasında olan bir kölədir.
Daim zikr edən şəxs odur ki, varlığı yaradanı yaxından tanısın.
Məqsədli və sayıq həyat üçün qanuna söykənmək zərurətdir.
Səadətə çatmış insanın şəxsiyyətinin qütbləşməsi, onun varlıq okeanının hər bir nöqtəsində üzə çıxmağa layiq olduğunu göstərir.
Həyatın idealı, keçici həyatda təkamüldən qaynaqlanan məqsədləri suvarmaq, insan və dünyanı özündə tapmaq, əbədiyyət yolunda şəxsiyyətin bar verməsi üçün çalışmaqdan ibarətdir.
Elmə üz tutmayan din dəyərsiz, dinsiz elm isə boşluqda bir tikilidir.
Cəmiyyətdə keçərli qanunlar, fərdi və ictimai ədalətin bərpasından daha üstün ola bilməz.
Nizamsız həyatın mümkünlüyünü qəbul edən, əslində varlıq hakiminin qanununu inkar edir və heç bir şeyi heç bir şey üçün şərt saymır.
Əgər cəmiyyətin tərbiyəçiləri və öncülləri həyatın ünvanını desələr, heç bir insan həyatda özünü uduzmuş hiss etməz.
İnsanların çoxu öz meyl və istəkləri qarşısında özünə hesabat vermir, nəticədə həyatın polad tələlərinə düşüb orada yaşamalı olur və o yaşayışı sadəlövhlüklə və ya hiyləgərcəsinə "azad həyat" adlandırır.
Həyata həqiqi eşq bəsləyən, ədalətə də eşq bəsləyər.
Həzrət Əli (ə), insanı təbiətin təsadüfi oyununun nəticəsi deyil, ciddi bir qurğunun ciddi məhsulu, Yaradanın uca istəyi ilə yaranıb hərəkətə başlayan varlıq hesab edir.
Ən uca cilvəsi insan ruhundan ibarət olan "ilahi formulun" (həyat ahənginin) pozulmasına (laqeyd) tamaşa etmək, ilahi ədalətlə vuruşmaq kimidir.
İnsanın özünü aldatması, onun özü ilə vuruşmasıdır. Onun özü ilə vuruşması isə varlığın həqiqətini qəbul etməməsidir.
İrfani həyatın əsas xüsusiyyəti, yaxşılıq müsabiqəsinin meydanı olan bu dünyada çalışmaqdan və səydən ibarətdir.
Tövbə, özünü yenidən qurmaq üçün insanın özünə qayıtmasıdır.
Kəhkəşan və saysız insanları ilə bütün varlıq aləmi, Onun bir anlıq istəyindən qopan kiçik bir sözdən artıq deyil.
İlahi dərgaha tamaşa etmək və sonsuz nura sığınmaq üçün varlıq aləmini böyük bir məbədə bənzətmək lazımdır. O, İslam irfanının çərçivəsinə daxil olmaq üçün ən əsas şərtdir.
Özünü aldatmayan digərlərinə aldanmaz.
Düzgün və məqsədli əməl mərifətin güclənməsi amildir.
Amillərin çoşduğu, şəxsin əleyhinə yönəlmiş mübhəm hadislər selində həyat və şəxsiyyəti kənara qoymaq, onları yox etməyə bərabərdir.
Nizam-intizama inamsızlıq və onun icrasında səhlankarlığa yol vermək camaatın şəxsiyyətinin və kimliyinin zəifləməsində ən güclü amillərdəndir.
Fiziki və zehni fəaliyyət olmadan faydalı bir nəticə əldə etməyi gözləyən hər fərd və cəmiyyət, öz beynində həqiqətin ziddinə bir arzu bəsləyir.
Bəşər, inkişaf və təkamüldə aləmə bu qədər səs salmasına baxmayaraq, hələlik özünü xudbinlik zindanından azad edə bilməyib.
İnsan fərdləri əqli həyat qüdrətini və vicdanlı davranışı itirmədikcə şəhvətin, ehtirasların və xudbinliyin köləsi olmaz.
Əgər fəaliyyətsiz həyat bir məqsəd kimi qarşıya qoyulubsa, artıq o, mahiyyətini itirib.
Sağlam cəmiyyətə qovuşmaq üçün ədaləti tələb etməkdən başqa bir istək ola bilməz.
Haram tikələr ruhu qaraldıb passivləşdirir, halal tikələr isə ruhun iş mexanizmini fəallaşdırır.
Cəmiyyətin təsəvvüründə ölüm adlanan "Allah dərgahına qovuşmaq" , insanın həyat boyu intizarını çəkdiyi və qərara alınmış böyük bir səadətdir.
Həyatını xudbinlik üzərində qurub fəaliyyətə başlayan şəxs özünün və başqalarının əleyhinə yönəlmiş bir varlıqdır.
Cəmiyyətin öncülləri həyatda ən üstün məqsədin nə olduğunu xalqa bildirməsələr kamala susasmış təkamülün qarşısını almış olacaqlar.
Həyat kimi böyük bir həqiqətin, inkişaf etdikdən sonra ilahı cazibənin şüasını qəbul etmək ləyaqətinə sahib oluduğunu nəzərə alsaq, onun yaradılışda qanunsuz və nizamsız olması mümkünsüzdür.
İnsan şəxsiyyətinin dolğunlaşıb bar verəcək səviyyəyə çatması üçün səy və çalışmaqdan başqa bir yol yoxdur.
İş, insan hərəkətinin fəallaşması və o hərəkətin varlıq aləminin səthini bütünlüklə əhatə edəcək qədər irəliləməsidir. Həqiqi din dünyanı tanımaqda insanın qarşısını almır, hətta onu yer-göyün və onların arasındakı fəzanın seyrinə çıxaran ilk hərəkətverici qüvvədir.
Ən yaxşı və ən dəyərli həyat insan şəxsiyyətinin bar verməsilə sonuclanan iş və çalışmaqdan ibarətdir.
İnsanın, həyatda rolu olmayan (qeyri-real) tanrıya etiqad bəsləməsi, etiqad deyil, bir növ "fantaziya" adlanan xəyal məhsuludur.
Qanun qarşısında özünü görməməzliyə vuran mütləq məğlub, qanunla uyğunlaşan isə qalib olacaq.
Ölüm saçan yoxsulluq bəlasında yaşayan cəmiyyətin fərdlərini insanlar deyil, hərəkət edən tabutlar təşkil edir.
Bir yersiz gülüş, intiqam almaq üçün yersiz vurulan mənəvi zərbə, insanların çox sayda hüquqlarını ayaq altına sala bilir.
Tarix boyu, insanın "öz vəzifəsini hiss etmək" şüasının şölələndiyi, əbədi ilahi nurla parlayan gözlərindən daha gözəl mənzərə tapa bilməzsiniz.
Düzgün təfsir (araşdırma) olmadan həyatın ən uca məqsədini tapmaq mümkünsüzdür.
Starts: 2010/08/17
Ends: Duration:
P.O. Box:
Ardabil,
Iran


Post a comment Related content

Send

Ayətullah Əmirinin Əsərlərini Qoruma Mərkəzinin Darrelarşad Mədəniyyət və Tədqiqat İnstitutunun İnformasiya Mərkəzi

SiteMap