نسخه آزمایشی
سخـن روز
آیت الله عاملی: قلب مؤمن بین دو انگشت خدا قرار دارد و خداوند است که در قلب او تصرف میکند.

 درسی از آیةالله احمدی میانجی(ره)

آثار اعمال

یکى از اسامى روز قیامت «رافعه و خافضه» است. مفسرین گفته‌اند خافضه است؛ چون خیلى از آن‌هایى که در دنیا بزرگ بودند و به‌خاطر امور اعتبارى عظمت و شوکت داشتند، خفض و کوچک مى‌شمرند و برعکس آن افرادى که در چند روز دنیا قیمتى نداشتند و مردم به آن‌ها اعتنا نمى‌کردند، رفعت پیدا مى‌کنند. مرگ این‌طور حالاتى را براى اشخاص به‌وجود مى‌آورد. ‌

یکى از علما، پس از مرگش به خواب یکى از نزدیکان خود آمد و گفت: مى‌دانى چرا من اواخر عمر این‌گونه گرفتار شدم؟ براى این‌که به فلان آقا کم لطفى کرده‌ام و احترام نکردن به او مرا گرفتار کرده است.

کسى نباید از کلمه مرگ بترسد، این سفرى است که همه باید برویم، ولى خوشا به حالى کسى که در مسیر خدا و قرآن زندگى کرد و با اخلاص‌تر زندگى نمود.   ‌

در دعاى صحیفه دارد که «واجعل القبور بعد فراق الدنیا خیر منازلنا؛ امیدواریم خداوند قبرهاى ما را پس از جدایى از دنیا، بهترین منازل ما قرار بدهد.»

این مال و مقام، اولاد وفامیل، تعریف و... تا لب گور است. این احترامات تا وقتى است که این قدرت ظاهرى هست، پس از مرگ، تسلیم عملش است و بعد از اندک مدتى هم فراموش مى‌شود. آن‌چیزى که براى انسان مى‌ماند اخلاص است. «کل شى‌ء هالک الا وجهه؛ هر قول و فعلى، هر سکوت و حرفى اگر براى خدا باشد، ماندگار است.»   ‌

گاهى اوقات انسان اشتباه مى‌کند و خیال مى‌کند براى خدا احترام مى‌گذارد یا براى خدا شمشیر مى‌زند؛ مثلا چند نفر مسلمان در کربلا جمع شدند و به زغم ‌خود براى خدا، پسر پیغمبر را کشتند! در حالى که اشتباه کردند. باید سعى کنیم اشتباه نکنیم، چون آثار وضعى دارد و گاهى اوقات آثارش مزاحم کمال انسان مى‌شود و امان از این‌که ما تقصیر کرده باشیم.

روایتى در سفینة‌ البحار شیخ عباس قمى هست به این مضمون که در روز قیامت من و امثال مرا نگه مى‌دارند که حرف‌هایى را که روى منبرها زدى، روضه‌هایى که خواندى و حتى موعظه‌هایى که کردى، مدارکش را نشان بده. اگر بدانیم این حرف زدن‌هاى ما جزو اعمال حساب مى‌شوند، کم حرف مى‌زنیم.   ‌

در صحیفه ‌سجادیه است: «ولاتفضحنى فى حاضر‌القیامة بموبقات آثامنا؛ خدایا در روز قیامت رسوایمان نکن.»   ‌

در دعاى شعبانیه است: لاتفضحنا بین یدى اولیاء؛ در روایت است که حضرت رسول اللّه(صلى ‌اللّه‌ علیه ‌وآله ‌وسلم) به جناب ابوذر فرمودند: وقتى که مردم به بهشت مى‌روند آن‌جا متوجه مى‌شوند که آن کسى که موعظه مى‌کرد، خودش در جهنم است! خطاب به او مى‌گویند: آقا ما به فضل و علم شما به بهشت مى‌رویم ولى شما چرا این جا هستید؟! از طرفى به عالمان ربانى و عامل خطاب مى‌رسد که در این جا شهادت و شفاعت مقبول است. شما هر کسى را تصدیق کنید ما قبول مى‌کنیم. الحمدللّه روحانیت شیعه در طول تاریخ خیلى خوب عمل کرد. به عنوان مثال از اول انقلاب اسلامى، در خط مقدم بوده و این همه شهید و مفقودالاثر و جانباز تقدیم کرده است.

این‌ها بر حقانیت انقلاب ما دلالت دارد. این روحیه بى‌اعتنایى به دنیا، باید در تمام دوران زندگى حفظ شود. خدا رحمت کند آقاى حجة‌الاسلام جابریان را، با چه زهدى زندگى مى‌کرد واقعا آدم متحیر مى‌شود. ما همه باید این‌طور باشیم. آن شهید وقتى براى مردم مى‌گفت دنیا وفا ندارد، خودش با دو پا دنبال دنیا نمى‌رفت.

خدا را به حق رسول اللّه (صلى‌اللّه‌علیه‌ وآله ‌وسلم) و آل آن حضرت قسم مى‌دهیم که حب دنیا را از دل‌هاى ما ریشه‌کن فرماید.

و السلام‌ علیکم و رحمةاللّه ‌و برکاته

منبع: هفته نامه افق حوزه – 1 دی 1389- شماره 293

آثار اعمال

یکى از اسامى روز قیامت «رافعه و خافضه» است. مفسرین گفته‌اند خافضه است؛ چون خیلى از آن‌هایى که در دنیا بزرگ بودند و به‌خاطر امور اعتبارى عظمت و شوکت داشتند، خفض و کوچک مى‌شمرند و برعکس آن افرادى که در چند روز دنیا قیمتى نداشتند و مردم به آن‌ها اعتنا نمى‌کردند، رفعت پیدا مى‌کنند. مرگ این‌طور حالاتى را براى اشخاص به‌وجود مى‌آورد. ‌

یکى از علما، پس از مرگش به خواب یکى از نزدیکان خود آمد و گفت: مى‌دانى چرا من اواخر عمر این‌گونه گرفتار شدم؟ براى این‌که به فلان آقا کم لطفى کرده‌ام و احترام نکردن به او مرا گرفتار کرده است.

کسى نباید از کلمه مرگ بترسد، این سفرى است که همه باید برویم، ولى خوشا به حالى کسى که در مسیر خدا و قرآن زندگى کرد و با اخلاص‌تر زندگى نمود.   ‌

در دعاى صحیفه دارد که «واجعل القبور بعد فراق الدنیا خیر منازلنا؛ امیدواریم خداوند قبرهاى ما را پس از جدایى از دنیا، بهترین منازل ما قرار بدهد.»

این مال و مقام، اولاد وفامیل، تعریف و... تا لب گور است. این احترامات تا وقتى است که این قدرت ظاهرى هست، پس از مرگ، تسلیم عملش است و بعد از اندک مدتى هم فراموش مى‌شود. آن‌چیزى که براى انسان مى‌ماند اخلاص است. «کل شى‌ء هالک الا وجهه؛ هر قول و فعلى، هر سکوت و حرفى اگر براى خدا باشد، ماندگار است.»   ‌

گاهى اوقات انسان اشتباه مى‌کند و خیال مى‌کند براى خدا احترام مى‌گذارد یا براى خدا شمشیر مى‌زند؛ مثلا چند نفر مسلمان در کربلا جمع شدند و به زغم ‌خود براى خدا، پسر پیغمبر را کشتند! در حالى که اشتباه کردند. باید سعى کنیم اشتباه نکنیم، چون آثار وضعى دارد و گاهى اوقات آثارش مزاحم کمال انسان مى‌شود و امان از این‌که ما تقصیر کرده باشیم.

روایتى در سفینة‌ البحار شیخ عباس قمى هست به این مضمون که در روز قیامت من و امثال مرا نگه مى‌دارند که حرف‌هایى را که روى منبرها زدى، روضه‌هایى که خواندى و حتى موعظه‌هایى که کردى، مدارکش را نشان بده. اگر بدانیم این حرف زدن‌هاى ما جزو اعمال حساب مى‌شوند، کم حرف مى‌زنیم.   ‌

در صحیفه ‌سجادیه است: «ولاتفضحنى فى حاضر‌القیامة بموبقات آثامنا؛ خدایا در روز قیامت رسوایمان نکن.»   ‌

در دعاى شعبانیه است: لاتفضحنا بین یدى اولیاء؛ در روایت است که حضرت رسول اللّه(صلى ‌اللّه‌ علیه ‌وآله ‌وسلم) به جناب ابوذر فرمودند: وقتى که مردم به بهشت مى‌روند آن‌جا متوجه مى‌شوند که آن کسى که موعظه مى‌کرد، خودش در جهنم است! خطاب به او مى‌گویند: آقا ما به فضل و علم شما به بهشت مى‌رویم ولى شما چرا این جا هستید؟! از طرفى به عالمان ربانى و عامل خطاب مى‌رسد که در این جا شهادت و شفاعت مقبول است. شما هر کسى را تصدیق کنید ما قبول مى‌کنیم. الحمدللّه روحانیت شیعه در طول تاریخ خیلى خوب عمل کرد. به عنوان مثال از اول انقلاب اسلامى، در خط مقدم بوده و این همه شهید و مفقودالاثر و جانباز تقدیم کرده است.

این‌ها بر حقانیت انقلاب ما دلالت دارد. این روحیه بى‌اعتنایى به دنیا، باید در تمام دوران زندگى حفظ شود. خدا رحمت کند آقاى حجة‌الاسلام جابریان را، با چه زهدى زندگى مى‌کرد واقعا آدم متحیر مى‌شود. ما همه باید این‌طور باشیم. آن شهید وقتى براى مردم مى‌گفت دنیا وفا ندارد، خودش با دو پا دنبال دنیا نمى‌رفت.

خدا را به حق رسول اللّه (صلى‌اللّه‌علیه‌ وآله ‌وسلم) و آل آن حضرت قسم مى‌دهیم که حب دنیا را از دل‌هاى ما ریشه‌کن فرماید.

و السلام‌ علیکم و رحمةاللّه ‌و برکاته

منبع: هفته نامه افق حوزه – 1 دی 1389- شماره 293

مدیر
Date published: 12:00
10 / 10ScaleMaximum stars

کسى نباید از کلمه مرگ بترسد، این سفرى است که همه باید برویم، ولى خوشا به حالى کسى که در مسیر خدا و قرآن زندگى کرد و با اخلاص‌تر زندگى نمود.   ‌

در دعاى صحیفه دارد که «واجعل القبور بعد فراق الدنیا خیر منازلنا؛ امیدواریم خداوند قبرهاى ما را پس از جدایى از دنیا، بهترین منازل ما قرار بدهد.»

این مال و مقام، اولاد وفامیل، تعریف و... تا لب گور است. این احترامات تا وقتى است که این قدرت ظاهرى هست، پس از مرگ، تسلیم عملش است و بعد از اندک مدتى هم فراموش مى‌شود. آن‌چیزى که براى انسان مى‌ماند اخلاص است. «کل شى‌ء هالک الا وجهه؛ هر قول و فعلى، هر سکوت و حرفى اگر براى خدا باشد، ماندگار است.»   ‌

گاهى اوقات انسان اشتباه مى‌کند و خیال مى‌کند براى خدا احترام مى‌گذارد یا براى خدا شمشیر مى‌زند؛ مثلا چند نفر مسلمان در کربلا جمع شدند و به زغم ‌خود براى خدا، پسر پیغمبر را کشتند! در حالى که اشتباه کردند. باید سعى کنیم اشتباه نکنیم، چون آثار وضعى دارد و گاهى اوقات آثارش مزاحم کمال انسان مى‌شود و امان از این‌که ما تقصیر کرده باشیم.

روایتى در سفینة‌ البحار شیخ عباس قمى هست به این مضمون که در روز قیامت من و امثال مرا نگه مى‌دارند که حرف‌هایى را که روى منبرها زدى، روضه‌هایى که خواندى و حتى موعظه‌هایى که کردى، مدارکش را نشان بده. اگر بدانیم این حرف زدن‌هاى ما جزو اعمال حساب مى‌شوند، کم حرف مى‌زنیم.   ‌

در صحیفه ‌سجادیه است: «ولاتفضحنى فى حاضر‌القیامة بموبقات آثامنا؛ خدایا در روز قیامت رسوایمان نکن.»   ‌

در دعاى شعبانیه است: لاتفضحنا بین یدى اولیاء؛ در روایت است که حضرت رسول اللّه(صلى ‌اللّه‌ علیه ‌وآله ‌وسلم) به جناب ابوذر فرمودند: وقتى که مردم به بهشت مى‌روند آن‌جا متوجه مى‌شوند که آن کسى که موعظه مى‌کرد، خودش در جهنم است! خطاب به او مى‌گویند: آقا ما به فضل و علم شما به بهشت مى‌رویم ولى شما چرا این جا هستید؟! از طرفى به عالمان ربانى و عامل خطاب مى‌رسد که در این جا شهادت و شفاعت مقبول است. شما هر کسى را تصدیق کنید ما قبول مى‌کنیم. الحمدللّه روحانیت شیعه در طول تاریخ خیلى خوب عمل کرد. به عنوان مثال از اول انقلاب اسلامى، در خط مقدم بوده و این همه شهید و مفقودالاثر و جانباز تقدیم کرده است.

این‌ها بر حقانیت انقلاب ما دلالت دارد. این روحیه بى‌اعتنایى به دنیا، باید در تمام دوران زندگى حفظ شود. خدا رحمت کند آقاى حجة‌الاسلام جابریان را، با چه زهدى زندگى مى‌کرد واقعا آدم متحیر مى‌شود. ما همه باید این‌طور باشیم. آن شهید وقتى براى مردم مى‌گفت دنیا وفا ندارد، خودش با دو پا دنبال دنیا نمى‌رفت.

خدا را به حق رسول اللّه (صلى‌اللّه‌علیه‌ وآله ‌وسلم) و آل آن حضرت قسم مى‌دهیم که حب دنیا را از دل‌هاى ما ریشه‌کن فرماید.

و السلام‌ علیکم و رحمةاللّه ‌و برکاته

منبع: هفته نامه افق حوزه – 1 دی 1389- شماره 293

Starts: 2011/05/05
Ends: Duration:
P.O. Box:
Ardabil,
Iran

آثار اعمال

یکى از اسامى روز قیامت «رافعه و خافضه» است. مفسرین گفته‌اند خافضه است؛ چون خیلى از آن‌هایى که در دنیا بزرگ بودند و به‌خاطر امور اعتبارى عظمت و شوکت داشتند، خفض و کوچک مى‌شمرند و برعکس آن افرادى که در چند روز دنیا قیمتى نداشتند و مردم به آن‌ها اعتنا نمى‌کردند، رفعت پیدا مى‌کنند. مرگ این‌طور حالاتى را براى اشخاص به‌وجود مى‌آورد. ‌

یکى از علما، پس از مرگش به خواب یکى از نزدیکان خود آمد و گفت: مى‌دانى چرا من اواخر عمر این‌گونه گرفتار شدم؟ براى این‌که به فلان آقا کم لطفى کرده‌ام و احترام نکردن به او مرا گرفتار کرده است.

" />


پایگاه اطلاع رسانی موسسه فرهنگی و پژوهشی دارالارشاد مرکز حفظ و نشر آثار حضرت آیت الله سید حسن عاملی

SiteMap