نسخه آزمایشی
سخـن روز
آیت الله عاملی: قلب مؤمن بین دو انگشت خدا قرار دارد و خداوند است که در قلب او تصرف میکند.

 خداوند دل تمام عالم را بدست آورده

\"درسيکي از علماء نقل مي کرد: به مشهد رفته بودم. پيرمردي را ديدم که در حال خارج شدن از حرم با خود مي گفت: \"خدا، باز هم خدا، باز هم خدا؛ از هيچکس کاري ساخته نيست، باز هم خدا\" ( کمي فکر کن ببين بجز خدا کسي هم هست؟ بجز او کس ديگري هم در اين عالم کاره اي هست؟ هيچ کس کاره اي نيست). سپس گفت: \"هرگز مرنجانم دلي را که مي ترسم در او جاي تو باشد\" خدايا باعث رنجش خاطر هيچ کس نميشوم چون مي ترسم دل او جاي تو باشد و تو در آن قلب حضور داشته باشي. قلب هايي وجود دارند که محل تجلّي توحيد هستند، محل تجلّي پروردگار عالم. خداوند مي فرمايد: «انا عِندَ المُنکسِره قُلوبهم» در هر قلبي که بشکند، در آن قلب حضور پيدا مي کنم؛ پس در هر قلبي که بشکند، خداوند حضور دارد.

به آن پيرمرد نزديک شدم و گفتم: "واقعاً اينطور هستي؟ به اين مقام رسيده اي؟" گفت: "نرسيده ام، آنقدر به خود مي گويم و تلقين مي کنم تا باورم شود".

خواجه عبدالله انصاري مي گويد: "گر به هوا پري، مگسي، گر ز روي آب روي، خسي، گر دلي بدست آوري، کسي"
مي تواني دلي بدست بياوري؟ خداوند دل تمام عالم را بدست آورده است! منتهي بايد بنگري، و نگاه کني تا آثار رحمت پروردگار را ببيني. در روايت آمده است: وقتي مومنان در بهشت جمع مي شوند و نعمت هاي خداوندي متجلّي مي شود، مي بينند که در دنيا و آخرت همه شان غرق در نعمتهاي خداوند بوده و هستند.

«دَعْوَاهُمْ فِيهَا سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَتَحِيَّتُهُمْ فِيهَا سَلاَمٌ وَآخِرُ دَعْوَاهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ» (يونس: 10) "نيايش آنان در آنجا سبحانك اللهم [=خدايا تو پاك و منزهى] و درودشان در آنجا سلام است و پايان نيايش آنان اين است كه الحمد لله رب العالمين ]ستايش ويژه پروردگار جهانيان است["
آخرين حرف مؤمن در بهشت وقتي نعمت و رحمت خداوند را مي بيند و محبّت پروردگار عالم در قلبش به جوشش مي آيد «الحمد لله ربّ العالمين» است. آن حمد را آنجا خواهي گفت؛ چون که در آنجا به عيان و به شهود در آمده است. در اينجا هم انسان مي تواند به شهود برسد، اما بايد حرکت کند، تفکر کند، در عالم هستي تأمل کند تا نعمت هاي پروردگار عالم را ببيند. در آنصورت اينجا هم انسان با شور و شوق و اشتياق مي گويد: «الحمد لله ربّ العالمين» ، هر چه هست نعمت خداوند است. وقتي محبّت پروردگار عالم در سينه انسان جوشيد، آنوقت متعالي مي شود.

منبع: پایگاه اطلاع رسانی فروغ توحید (پس از ویرایش مجدد)

\"درسيکي از علماء نقل مي کرد: به مشهد رفته بودم. پيرمردي را ديدم که در حال خارج شدن از حرم با خود مي گفت: \"خدا، باز هم خدا، باز هم خدا؛ از هيچکس کاري ساخته نيست، باز هم خدا\" ( کمي فکر کن ببين بجز خدا کسي هم هست؟ بجز او کس ديگري هم در اين عالم کاره اي هست؟ هيچ کس کاره اي نيست). سپس گفت: \"هرگز مرنجانم دلي را که مي ترسم در او جاي تو باشد\" خدايا باعث رنجش خاطر هيچ کس نميشوم چون مي ترسم دل او جاي تو باشد و تو در آن قلب حضور داشته باشي. قلب هايي وجود دارند که محل تجلّي توحيد هستند، محل تجلّي پروردگار عالم. خداوند مي فرمايد: «انا عِندَ المُنکسِره قُلوبهم» در هر قلبي که بشکند، در آن قلب حضور پيدا مي کنم؛ پس در هر قلبي که بشکند، خداوند حضور دارد.

به آن پيرمرد نزديک شدم و گفتم: "واقعاً اينطور هستي؟ به اين مقام رسيده اي؟" گفت: "نرسيده ام، آنقدر به خود مي گويم و تلقين مي کنم تا باورم شود".

خواجه عبدالله انصاري مي گويد: "گر به هوا پري، مگسي، گر ز روي آب روي، خسي، گر دلي بدست آوري، کسي"
مي تواني دلي بدست بياوري؟ خداوند دل تمام عالم را بدست آورده است! منتهي بايد بنگري، و نگاه کني تا آثار رحمت پروردگار را ببيني. در روايت آمده است: وقتي مومنان در بهشت جمع مي شوند و نعمت هاي خداوندي متجلّي مي شود، مي بينند که در دنيا و آخرت همه شان غرق در نعمتهاي خداوند بوده و هستند.

«دَعْوَاهُمْ فِيهَا سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَتَحِيَّتُهُمْ فِيهَا سَلاَمٌ وَآخِرُ دَعْوَاهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ» (يونس: 10) "نيايش آنان در آنجا سبحانك اللهم [=خدايا تو پاك و منزهى] و درودشان در آنجا سلام است و پايان نيايش آنان اين است كه الحمد لله رب العالمين ]ستايش ويژه پروردگار جهانيان است["
آخرين حرف مؤمن در بهشت وقتي نعمت و رحمت خداوند را مي بيند و محبّت پروردگار عالم در قلبش به جوشش مي آيد «الحمد لله ربّ العالمين» است. آن حمد را آنجا خواهي گفت؛ چون که در آنجا به عيان و به شهود در آمده است. در اينجا هم انسان مي تواند به شهود برسد، اما بايد حرکت کند، تفکر کند، در عالم هستي تأمل کند تا نعمت هاي پروردگار عالم را ببيند. در آنصورت اينجا هم انسان با شور و شوق و اشتياق مي گويد: «الحمد لله ربّ العالمين» ، هر چه هست نعمت خداوند است. وقتي محبّت پروردگار عالم در سينه انسان جوشيد، آنوقت متعالي مي شود.

منبع: پایگاه اطلاع رسانی فروغ توحید (پس از ویرایش مجدد)

مدیر
Date published: 12:00
10 / 10ScaleMaximum stars

به آن پيرمرد نزديک شدم و گفتم: "واقعاً اينطور هستي؟ به اين مقام رسيده اي؟" گفت: "نرسيده ام، آنقدر به خود مي گويم و تلقين مي کنم تا باورم شود".

خواجه عبدالله انصاري مي گويد: "گر به هوا پري، مگسي، گر ز روي آب روي، خسي، گر دلي بدست آوري، کسي"
مي تواني دلي بدست بياوري؟ خداوند دل تمام عالم را بدست آورده است! منتهي بايد بنگري، و نگاه کني تا آثار رحمت پروردگار را ببيني. در روايت آمده است: وقتي مومنان در بهشت جمع مي شوند و نعمت هاي خداوندي متجلّي مي شود، مي بينند که در دنيا و آخرت همه شان غرق در نعمتهاي خداوند بوده و هستند.

«دَعْوَاهُمْ فِيهَا سُبْحَانَكَ اللَّهُمَّ وَتَحِيَّتُهُمْ فِيهَا سَلاَمٌ وَآخِرُ دَعْوَاهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ» (يونس: 10) "نيايش آنان در آنجا سبحانك اللهم [=خدايا تو پاك و منزهى] و درودشان در آنجا سلام است و پايان نيايش آنان اين است كه الحمد لله رب العالمين ]ستايش ويژه پروردگار جهانيان است["
آخرين حرف مؤمن در بهشت وقتي نعمت و رحمت خداوند را مي بيند و محبّت پروردگار عالم در قلبش به جوشش مي آيد «الحمد لله ربّ العالمين» است. آن حمد را آنجا خواهي گفت؛ چون که در آنجا به عيان و به شهود در آمده است. در اينجا هم انسان مي تواند به شهود برسد، اما بايد حرکت کند، تفکر کند، در عالم هستي تأمل کند تا نعمت هاي پروردگار عالم را ببيند. در آنصورت اينجا هم انسان با شور و شوق و اشتياق مي گويد: «الحمد لله ربّ العالمين» ، هر چه هست نعمت خداوند است. وقتي محبّت پروردگار عالم در سينه انسان جوشيد، آنوقت متعالي مي شود.

منبع: پایگاه اطلاع رسانی فروغ توحید (پس از ویرایش مجدد)

Starts: 2012/07/24
Ends: Duration:
P.O. Box:
Ardabil,
Iran
\"درسيکي از علماء نقل مي کرد: به مشهد رفته بودم. پيرمردي را ديدم که در حال خارج شدن از حرم با خود مي گفت: \"خدا، باز هم خدا، باز هم خدا؛ از هيچکس کاري ساخته نيست، باز هم خدا\" ( کمي فکر کن ببين بجز خدا کسي هم هست؟ بجز او کس ديگري هم در اين عالم کاره اي هست؟ هيچ کس کاره اي نيست). سپس گفت: \"هرگز مرنجانم دلي را که مي ترسم در او جاي تو باشد\" خدايا باعث رنجش خاطر هيچ کس نميشوم چون مي ترسم دل او جاي تو باشد و تو در آن قلب حضور داشته باشي. قلب هايي وجود دارند که محل تجلّي توحيد هستند، محل تجلّي پروردگار عالم. خداوند مي فرمايد: «انا عِندَ المُنکسِره قُلوبهم» در هر قلبي که بشکند، در آن قلب حضور پيدا مي کنم؛ پس در هر قلبي که بشکند، خداوند حضور دارد.

" />


پایگاه اطلاع رسانی موسسه فرهنگی و پژوهشی دارالارشاد مرکز حفظ و نشر آثار حضرت آیت الله سید حسن عاملی

SiteMap